Een aantal jaren geleden was ik als event-masseur aanwezig op het sjamanistische Chapat Festival. Samen met mijn goede vriend Ton had ik aan de rand van het bos een fijne massageplek ingericht. We waren in afwachting van de opening, die om 19.00 uur zou plaatsvinden in het midden van het festivalterrein.

Rond zeven uur liepen we die kant op, maar er was nog niemand. Kwart over zeven probeerden we het opnieuw — nog steeds niets. In de buurt zat een vrijwilliger onder een grote boom met een grote trommel. Ik sprak hem aan en vroeg: “De opening is toch om zeven uur?” Hij glimlachte, knikte en zei: “Inderdaad. Zeven uur sjamanentijd.”

Iets later klonk ergens een trommel. Even daarna volgde een tweede, aan de andere kant van het terrein. Vanuit alle tenten en hoeken kwamen mensen rustig in beweging, richting de cirkel waar de opening zou plaatsvinden. Ook Mah Toh Tonka — de vrijwilliger onder de boom — stond op, hing zijn trommel om en liep mee naar het middenterrein. Zonder aankondiging, zonder haast, verzamelde iedereen zich. De opening kon beginnen.

Die “sjamantijd” bleef nog lang bij me.

Voor mij werd het een beeld voor leven in het moment: voelen wanneer het tijd is, in plaats van de klok te volgen. Van binnenuit bewegen, niet gedreven door wat van buitenaf trekt. Die gedachte leeft ook voort in mijn geitendrum, die ik later bouwde onder begeleiding van een wijze Zeeuwse sjamaan. De drum hangt in mijn thuismassage-studio, op de plek waar ook een klok zou kunnen hangen. Elke keer als ik ernaar kijk, herinnert hij me aan aandacht, timing en vertrouwen.

Wanneer je naar je lichaam luistert, weet je vaak zelf wanneer het tijd is. Op dat moment, ontmoet ik je graag

Wiel van Hees
Mijn-Masseur.nl — The Art of Massage